Met vuur spelen is foei!! Het is één van de zinnetjes die mijn mams vaak uit moest spreken toen deze redactrice nog een heel klein Eefje was. Ik was als vijfjarige gefascineerd door spelen met lucifers, die dingen aanstrijken en de vlam uitblazen, je weet wel. Nu weet iedereen wel dat lucifers de softdrugs van de vuurindustrie zijn. Ze kunnen een opstapje vormen naar het zware spul en voor je het weel vul je flessen met white spirit en een brandbare vod. Ook ik ging als zesjarige uit de bocht. Het was simpel geëxperimenteer met de aansteker van mijn grootvader, en het voelde onschuldig aan tot het moment dat het gruwelijk uit de hand liep.Mijn oma was zo trots op haar grote kapsel dat ze elke week op vrijdag naar de kapper ging, die nogal een reputatie had om kwistig om te springen met haarlak. De oorzaak van de steekvlam die het kapsel van mijn oma en de gordijnen in lichterlaaie zette, daar zijn de meningen over verdeeld. Ik probeerde in mijn eigen kindertaaltje uit te leggen dat het een ongelukje was omdat oma niet goed oplette toen ze me probeerde te knuffelen bij het binnenkomen, oma zelf noemde het een vroegtijdige poging tot crematie. Hoe dan ook, ik mocht vanaf toen onder geen beding nog met vuur spelen en rond oma bleef altijd een raar, aangebrand geurtje hangen. Jaren zijn verstreken sinds mijn vurige kindertijd en ik kan zeggen dat ik al die tijd clean ben gebleven, afgekickt van die klikkertjes waar je gasvuurtjes mee aanmaakt zelfs. Als je me binnenkort met een vlammenwerper over straat ziet rondhollen terwijl ik je kat flambeer, dan kan ik je nu al vertellen dat het niet mijn schuld zal wezen. Allemaal de schuld van die malloten bij Atari die zo nodig een game moesten uitbrengen waarin het pyromaantje uithangen een wezenlijk onderdeel van de gameplay is.

Eerlijk gezegd was ik verre van enthousiast toen het nieuwe deel in de Alone in the Dark franchise werd aangekondigd. Voorganger A New Nightmare op de Xbox bracht dan wel een origineel idee in de vorm van een zaklamp die essentieel was in gevechten en puzzels, het bleef echter een middelmatig spel in een reeks die de glans van het origineel op doffe wijze had verloren. De zaken kunnen echter veranderen. Een eerste preview waarin een aantal erg originele concepten voor de nieuwe game uit de doeken werden gedaan trok mijn aandacht, het feit dat Eden Studios aan het roer stond maakte me zelfs enthousiast. Je moet weten dat Eden de developer is achter één van mijn alltime favourites, namelijk Kya: Dark Lineage. Het perfecte team ook om een uitgebluste reeks een adrenalineshot te geven vergelijkbaar met die spuit die Uma Thurman in Pulp Fiction kreeg te verwerken. Nu rest enkel nog de vraag of Eden Studios na het lange werk en vele vertragingen er in geslaagd is om al die ideeën goed uit te werken en van Alone in the Dark een topper te maken.

De voorbije maanden waren op GameParty tal van features rond deze game te vinden die netjes alle verschillende aspecten van de game behandelden. Meer dan een herhalingsoefening te bieden gaat het er nu dan ook over om te kijken op welke wijze de effectieve game weet te bekoren. Het grote gevaar voor een game waar al zo lang naar uitgekeken wordt is namelijk dat het erg teleurstellend uitpakt. De vraag is, ben ik teleurgesteld in Alone in the Dark? Als ik eerlijk moet zijn, een klein beetje. Ik hoopte naiefjes op een bijna perfecte, revolutionaire game, en dat is het niet geworden. Alone in the Dark heeft zonder twijfel zijn gebreken die vooral ontstaan uit het feit dat Eden teveel heeft willen doen. Het lijkt gewoon alsof er net niet genoeg knopjes op de gamepad staan voor alle mogelijkheden die Eden zijn hoofdpersonage wou geven, wat resulteert in een redelijk bizar besturingsysteem.

Carnby’s bewegingen controleer je met de linkerstick omdat de rechter voorbehouden is aan contextgevoelig gebruik van items zoals het slaan met een stoel of het openrammen van deuren met een brandblusser. Dat geklooi met de rechterstick is voor mijn part alvast zwaar tof. Het is leuker om een bezeten vampierding met een baseballbat zo voor zijn harses te meppen dan gewoon met een knopje en er zijn wel meerdere verschillende manieren waarop het gebruiken van de right stick leuk uitpakt. De opoffering die gemaakt wordt is echter wel dat het bewegen van Edward nogal sloom gaat en zeker in nauwere ruimtes behoorlijk onhandig kan uitpakken. De vijanden zijn zeker geen slome zombiedoetjes die op je af komen wandelen met looprekjes-speed, en het gebeurt wel eens dat de controls je nekken. Ik betrapte mezelf erop dat ik minder op mêlee combat vertrouwde en vaak zo snel mogelijk overschakelde naar de first person-achtige modus waarin ik gewoon de baddies kon afknallen. Zelfs dan zijn het nog geen doetjes omdat ze best een paar kogels kunnen slikken, maar gelukkig kun je benzine op je kogels smeren om ze te barbecueën. Geloof me, je krijgt een ik of hen gevoel en bent blij als ze voor je wegsmeulen. Het controlsysteem in combinatie met de vijanden zorgt voor een erg duale vibe aan Alone in the Dark. Soms frustreerde het me wat, maar ik was ook best bang van die creeps zodat ik echt op de toppen van mijn tenen door de game ging, wat natuurlijk perfect bij de sfeer van de game past. 

De controls vergen wat wennen in het prille begin en er zullen zeker momenten zijn dat je zal willen dat Eden een andere keuze had gemaakt, maar is de game daarom broken? Fuck nee! Dingen zoals het gooien van een fles alcohol om er snel een kogel door te jagen om enkele baddies in de hens te zetten zijn niet doodeenvoudig om te doen, maar de eerste keer dat het me lukte ging mijn vuist toch juichend in de lucht. Het zijn dat soort dingen die van Alone in the Dark toch een bijzondere spelervaring maken.

De game stimuleert je wel degelijk om creatief om te springen met de items die je verzameld hebt, en dat maakt de gameplay enerverend op een goeie wijze. Je bent in Central Park, verderop staan een paar Creeps en je weet dat ze veel sterker zijn. Een babbeltje gaan slaan of een gewoon gunfight zijn niet echt aan te raden, hen te lijf gaan met een tak is zelfs achterlijk. Maar wat als je die tak in brand kunt steken met dat busje benzine? Misschien lukt het me dan wel; maar ik twijfel. Ik kan één bom maken, en als ik die goed kan gooien dan red ik het verder. Het is slechts één voorbeeld van wat de game je steeds presenteert, het soort enerverende spanning dat mijn hart alvast in mijn keel deed kloppen.

Alone in the Dark is geen pick up and play game, maar de controls wennen sneller dan sommigen willen beweren. Het is een kwestie van de knop in je hoofd omdraaien en de aparte manier van besturen in je vingers krijgen en je komt er vlug. Zie het als een anti- casualgame die mikt op volwassen gamers die wel iets gewoon zijn en eens iets nieuws en uitdagends willen. Het lijkt wel alsof Eden gekeken heeft naar de trend van ubereenvoudige games voor het grote publiek en nagedacht heeft over hoe ze eens goed met die doelgroep konden fucken. Natuurlijk is dat niet zo, maar het is wel frappant en gedurfd hoe Alone in the Dark tegen alle huidige trends in gaat en iets aflevert wat echt wel uitdagend genoemd mag worden. Healen bijvoorbeeld gebeurt in de meeste games tegenwoordig automatisch, hier echter moet je de opgelopen wonden zelf verzorgen. Misschien een tikje omslachtig, maar het is weer één van die dingetjes die je verder meesleurt in het geheel. Je gaat heus niet als een kip zonder kop rondrennen en proberen een engerd te high fiven als je achteraf de smeerboel mag opruimen.

Ook de manier waarop het inventory systeem gebracht wordt is natuurlijk stijlvol met Carnby die zijn jas opentrekt en in zijn jaszakken naar de items kijkt. Eigenlijk is het ook grappig dat Edward in dat park te pas en te onpas zijn jas opentrekt, ik noem het ondertussen al in potloodventermode gaan. Leuk vond ik dat als je potloodventert je eigenlijk erg makkelijk kunt zien welke items je allemaal kunt combineren, dat ging me veel vlotter af dan ik gevreesd had.

Ook erg leuk zijn natuurlijk de puzzels die voor mij toch het kloppende hart van de game zijn en je leuke situaties opleveren zoals het mysterie van de bebloede keypad en andere speciale situaties. Veel spoilen zou doodzonde zijn. Ook zijn er natuurlijk de hindernissen die je pad blokkeren en vooral het gebruik van je items en vaak ook wat vuurtje stook vergen om je verder te laten komen. Hell, zelfs het kat en muis gevecht met die vampierachtige bezeten gekken komt soms over als spannend puzzelspul. Zeker als je in Central Park, waar je kunt freeroamen, een auto via een soort minigame stiekem probeert te starten om hem als een wapen in te zetten. Weet je, al met al ben ik best tevreden met de gameplay van Alone in the Dark. Er valt zeker wat te zeggen over de controls die in combinatie met de sterke vijanden en soms raar geplaatste checkpoints af en toe voor wat frustratie kunnen zorgen. Maar tegelijk is het ook een heel nieuwe aparte manier om een game te spelen die vaak genoeg ook wel werkt en iets extra aan het geheel toevoegt. Alone in the Dark’s gameplay is er één van vele diverse facetten en ideeën waarvan er meer dan genoeg lekker werken om je mee te sleuren.

Ik kan natuurlijk niet schrijven dat de game je meesleurt zonder het verhaal en de presentatie te vermelden. Eden wilde een filmisch avontuur brengen, het is hen verdomme gelukt ook. Het begin zet al meteen ijzersterk de toon. Carnby ontwaakt wazig in een New York’s appartement tegenover een oude man genaamd Paddington die gek genoeg geen lange blauwe regenjas draagt en niet het type lijkt dat graag beertje genoemd wordt. Iedereen weet wel al dat Edward nog steeds diezelfde gozer uit het jaar 1920 is, die nu plots met geheugenverlies en nauwelijks een dag ouder lijkend in een situatie verzeild lijkt waarbij hij genadeloos afgemaakt zal worden tot plots iets monsterachtigs je belagers afmaakt en het hele gebouw lijkt in te storten. Het is een begin dat onmiddellijk indruk maakt en je bij het nekvel neemt tijdens je ontsnapping waarbij je van het gebouw moet rapellen terwijl rondom je de volledige hel lijkt los te breken en je het gevoel krijgt dat de Apocalyps is losgebroken en je plots dat skelet van Iron Maiden met een paar vriendjes door de lucht gaat zien vliegen op paarden die te evil waren om mee te doen in My horse and me.

Atari omschrijft de game liever niet als horror, maar dit is toch best eng spul, vooral ook omdat de volledige sfeer waar de game in gedrenkt is zo onheilspellend aanvoelt. Het draait rond een uit de hand gelopen ritueel dat iets evils opgeroepen heeft en de antwoorden op alle vragen, over wat er gebeurt met de stad en wie hij is, al die vragen leiden richting de antwoorden, richting Central Park. Antwoorden die Carnby niet in zijn eentje moet gaan uitvissen trouwens, tijdens een groot deel van het verhaal word je namelijk bijgestaan door Sarah die gelukkig niet steeds "Léon help!!" loopt te krijsen. Zou een beetje raar zijn ook als je er over nadenkt. Al met al is Sarah geen al te groot blok aan je been, maar eerder een reden om nog wat behoedzamer te werk te gaan. Sarah levert in elk geval een goeie verhalende interactie op die wat extra dynamiek toevoegt en garant staat voor een paar plotwendingen en een nogal luguber minigame.

Het verhaal wordt natuurlijk gebracht in de nu al beruchte structuur van acht episodes onderverdeeld in segmenten, en er zijn genoeg stevige cliffhangers om je volledig in spanning te houden. Het is van Bioshock geleden dat ik een game tegen gekomen ben dat narratief zo sterk uit de hoek komt, niet zo verwonderlijk als je weet dat het script van de man achter de verfilmde roman "Sleepers" komt. De game is gewoon in alle opzicht opgezet zoals een big budget tv serie met een stevige Jerry Bruckheimer vibe. Grote setpieces waarin je voluit aan het rijden bent om een horde vampierachtige idioten achter je te laten terwijl de bombastische muziek door de speakers knalt doen denken aan films als I Am Legend en zo zit er nog wel meer van dit indrukwekkends in. Voegt de mogelijkheid om dingen te skippen iets toe aan de game? Het kan handig zijn om enkele frustrerende stukjes waar je niet voorbij kan te skippen, dat wel. Om echter grote stukken over te slaan zou nogal zonde va het verhaal zijn en meteen naar het einde skippen is al even slim als met een witte pinnemuts met kijkgaten in door Brussel te gaan wandelen. Wat natuurlijk wel leuk is zijn de voice over begeleide previously on Alone in the Dark filmpjes die de hoogtepunten van de vorige ep nog eens herhalen aan het begin van een nieuwe, het is een onmiddellijke sfeerschepper. De graphics zijn goed genoeg om de gemiddelde graphicswhore een paar orgasmes te bezorgen, vooral op vlak van speciale lichteffecten is dit gewoon een erg sexy beestje en alles ziet er meer dan overtuigend uit. Het vuur dat toch een enorme impact heeft in de combat en puzzels is een lust voor het oog en komt heel overtuigend over, de vlammen breiden zich realistisch uit en ook jijzelf bent er niet veilig voor als je te dichtbij blijft staan met het idee om marshmallows te gaan roosteren… De audiovisuele uitwerking is iets waar enorm veel moeite in gestoken is, en dat zie je er ook aan af. Vele grafische details, een stevige orchestrale soundtrack, speciale camerastandpunten, al die dingen werken samen om het gevoel van een tv serie over te brengen. Dat is wat Eden’s doel was, wat mij betreft mission accomplished.

Ondanks het feit dat Alone in the Dark een aantal gebreken heeft die je niet over het hoofd kunt zien en die voor sommigen de pret wat kunnen vergallen doet de game ook zoveel van wat Eden beloofde goed. Ontdaan van alle frustratie blijft een razend spannende horrorthriller over die bulkt van het lef en vernieuwing. Momenten waarin je hart in je keel klopt of je even sprakeloos naar het scherm zit te staren wegen sterker door dan de momenten waarop je vloekend je controller door de kamer wil gooien. Alone in the Dark is een ruw diamantje dat voor veel gamers die er de tijd en moeite voor willen nemen best eens lekker fel zou kunnen gaan schitteren.

De limited edition komt uit voor de PC, Xbox 360 en de Wii. De limited edition bevat het spel zelf, een figuur van de held Edward Carnby, de officiële soundtrack CD met 8 originele in-game nummers, een gebonden art-boek en een ‘making of’ documentaire DVD met exclusieve interviews, achter-de-schermen videomateriaal en meer bonus content. De limited edition komt uit in een specifiek ontworpen doos, waarvan het boekje gebonden is en in full colour afgedrukt.